Camiño do Rio: surfarekiko pasioa egurrezko tabletan bihurtuta
Woodiswoodek elkarrizketa bat dakarkigu surfarekiko zaletasunak zurezko oholak egitera eraman dituen bi lagunengana.
16/04/2026
Ez dago hitz-jokorik ezta esanahi bikoitzik ere egurrezko surf-taulak fabrikatzera bideratutako proiektu honen izenean, bere jarduera-zentroa dagoen tokiaz harago, O Groven bertan.
Han hasi zen Rodrigo, Trigo izenez ezagunagoa, eta Óscar, Pichi izenez ezagunagoa, oraindik umeak zirela. “Ia bizitza osoan ezagutzen dugu elkar, auzokoak gara, bera (Pichi) orain tailerra dagoen lekuaren ondoan bizi baitzen”, gogoratzen du Trigok. Han ere ikasi zuten surf egiten taula berarekin, surfarekin “zoratuta” zegoen auzokide bati esker. Pastor deitzen zioten. Denentzat uzten zien taula bat zuen. “Lehenengo batek ikasi zuen, gero beste batek, beste batek, beste batek…”. Eta hortik bertatik jarraitzen dute gaur egun ere amesten egurrezko surf-taulak egitearekin, jendeari meme hartako erreakzio bera eragiteko, “pareja bat atzera begira geratzen denean bestea pasatzen denean”, dio Trigok barre artean.
Gaur egun surfaren mundua bere bizitzaren funtsezko zatia bada ere, Trigok dituen lehen oroitzapenak ez dira espero zitekeen bezain idilikoak. “Ura irentsi eta lehertuta ateratzea. Hori izan zen lehen eguna”. Hortik aurrera, ahalegin eta jarraikortasun handia, “denbora asko behar delako olatu bat hartzeko, tematia izan behar da”. Baina, lagun, behin lehenengoa hartzen duzunean, “kitto, hor gelditzen zara engantxatuta”, dio irmo. Gaur egun, bere plan perfektua da “lanetik atera, taula hartu, A Lanzadara iritsi, olatu bat begiratu, sartu, atera eta garagardo bat hartzea. Hori da onena”.
Eta, jakina, bere egurrezko surf-taula baten gainean. Lagunen arteko tabernako piketatik sortutako horietako bat, non beti norbait “ematen” ari zitzaion “zergatik ez duzu egurrezko bat egiten” esanez, dio Trigok barrez. Eutsi zion, egun batean esan zuen arte: “taulak hartuko ditut eta taula bat egingo dut. YouTube, tutorialak, internet asko, eta azkenean taula bat egitea lortu arte”. Gero bi, hiru, lau, bost… eta hor ezagutu zuen “serioago Pichi, uretan; erakutsi nion nola egiten zen, kartoizko bat egin genuen, eta amaitzean esan nion: ‘egin dezagun egurrezko bat zuretzat eta beste bat niretzat, nola den ikusteko’. Eta hortik sortu zen proiektu hau”.
- urtea zen eta autodidaktak ziren. Lana banatu zuten. Trigo arotza da, “Pichi diseinatzailea da; berak 3D marrazki bat egiten du, surf-taula batek dituen ñabardura guzti horiekin. Planoan jartzen dugu, eta gero egitura-piezak CNC batean egiten ditugu, eta taula guztiak muntatzen ditugu: egitura, arima, ertzak, goiko tapa, beheko tapa, kaxatila eta balbula”. Sinplea dirudi, baina taula bakoitza benetako artelan bat da.
Lehenengoa saldu zutenean, Asturiasko musika jaialdi batean, “sentsazio izugarria” izan zen. Hamahiru urte geroago, enkarguz bakarrik egiten dute lan, eta Trigok dioen bezala, “zortea dute jendeak askatasun handia ematen dielako”. Arretaz hautatzen dituzte bai erabiltzen dituzten egurrak, “pisu gutxiko egur tropikaletara jotzen dugu” eta “tapa egiteko kontratxapatua eta ertzetarako ayous erabiltzen dugu”, bai egiten dituzten proiektuak: “azkenak pauloniakoak izan dira; zeharrargiak dira, eguzkira jartzen duzu taula eta barrutik ikusten da. Taula bat egiten badugu, izan behar da ‘ostia, zer egiten dute tipo hauek?’ esateko modukoa”.
Eta jendeak ikusten duen hori da, hain zuzen ere, Camiño do Ríoko taulekin surfean ari direnean sentitzen dutena ere. Taula batzuk “betirako dira. Ez dira hondoratzen, ez dira horitzen; urtez urte ederragoak dira. Taula garbitzen duzu eta lehen egunean bezala dago betirako. Zaindu egiten baduzu, noski”. Eta lehen egunean bezala jarraitzen du, ukitu gabe, proiektu baten espirituak, non “dena oso artisaua den”, burua etengabe dabilela “nola hobetu dezakedan, nola buelta eman ondo gera dadin” pentsatzen, eta non “gauza izugarriak egiten ditugun”.
Trigoren eskutik ezagutu dugun proiektu bat da hau, eta hurrengo atalean Pichiren ahotik ere ezagutuko dugu.
